Ómissandi fólk

Það var ekki gott að sjá hvor okkar var taugaóstyrkari, þegar ég hitti Magnús Eiríksson í fyrsta skipti. Það var í Nauthólsvík árið 2001. Ég hafði fengið verkefni frá Skífunni að taka myndir af honum fyrir umslagið á safnplötuna "Braggablús" sem kom út haustið sama ár.

Ég hafði fengið að vita að hann væri ekki hrifinn af einhverju rosalegu ljósmyndatöku umstangi. Svo þetta var vægast sagt "low-key pródúsjón", bara ég og Maggi að rölta saman um svæðið. Hann fékk sér sígó og beið rólegur meðan ég fann ákjósanlega tökustaði.

Þegar ég var klár hóaði ég í hann og við skutum eina filmu. Svo bara gengið á næsta tökustað. Ég fann að hann var feginn að ég vann frekar hratt. Enda minnir mig að takan hafi ekki tekið mikið meira en svona þrjú korter.

Í þá daga notaði ég mest Hasselblad með annað hvort 80- eða 150mm linsu í svona portrett tökur. Ég seldi þeim Skífumönnum hugmyndina að hafa myndirnar svart/hvítar og nóg af kontrast. Var sjálfsagt undir áhrifum frá Anton Corbijn. Í allt skaut ég sjö 120mm Tri-X filmur. Það gera 84 myndir í heildina. Hvað tímarnir hafa breyst!

Magnús var einn af okkar allra bestu laga- og textasmiðum. Ég man að þegar platan kom út og ég fékk mitt eintak á tvöföldum CD, áttaði ég mig loks fyrir alvöru hversu magnaður listamaður hann var.

Magnús var sannarlega ómissandi fyrir okkur Íslendinga.

Ég votta fjölskyldu og vinum mína dýpstu samúð. Hvíl í friði þú ljúfi maður.